Stosowanie procedur i funkcji w języku programowania

1. Programowanie zstępujące i wstępujące.

Programowanie zstępujące (projektowanie zstępujące, ang. top-down design) – rozwiązanie programistyczne polegające na zdefiniowaniu problemu ogólnego poprzez podzielenie na podproblemy, które są dzielone na jeszcze mniejsze podproblemy aż do rozwiązań oczywistych, łatwych do zapisania. Następnie złożenie z rozwiązań podproblemów niższego rzędu rozwiązań problemów wyższego rzędu aż do całkowitego rozwiązania problemu.

Programowanie wstępujące - oznacza rozpoczęcie pracy z interfejsem, zaimportowanie go do modułu, a następnie, jeśli to konieczne, zmodyfikowanie go w edytorze interfejsów.
Poniższa ilustracja przedstawia to programowanie:



2.Zalety stosowania podprogramów - procedur i funkcji

Stosowanie procedur i funkcji umożliwia:

- dzielenie zadania na mniejsze części - każda może być realizowana w oddzielnej procedurze lub funkcji. 
-wprowadzenie porządku do programu- zwiększenie jego czytelności i przejrzystości.
-łatwiejsze wyszukiwanie błędów i dokonywanie poprawek - w procedurze  lub w funkcji można zlokalizować błędy szybciej niż na długiej liście instrukcji programu głównego.
-programowanie zespołowe - po uzgodnieniu postaci procedur lub funkcji każdy z członków zespołu może zająć się pracą się nad "swoimi" procedurami lub funkcjami.
Zaletami programowania strukturalnego są szczególnie widoczne przy pisaniu dużych programów,rozwiązujących złożone problemy.

3. Modele programowania:

- liniowe:

 

- strukturalne - paradygmat programowania opierający się na podziale kodu źródłowego programu na procedury i hierarchicznie ułożone bloki z wykorzystaniem struktur kontrolnych w postaci instrukcji wyboru i pętli.

- modularne:

-zdarzeniowe:
















-obiektowe:

Algorytm z pętlą zagnieżdżoną

1. Specyfikacja

Zadanie: napisz liste kroków algorytmu,który umożliwi wyprowadzenie na ekran monitora prostokąta o bokach n,m, narysowanego za pomocą znaku *
(m-liczba znaków * w poziomie, n- liczba znaków* w pionie).
Wnętrze prostokąta powinno być wypełnione znakami *.
Dane: liczby naturalne dodatnie,określające ilość znaków * w prostokącie o bokach m,n.
Wynik: prostokąt o wymiarach m x n,zbudowany ze znaków*.

Lista kroków:
1.Zacznij algorytm.
2.Zmiennej i przypisz wartość jeden: i:=1.
3.Jeśli i jest większe od n, przejdź do kroku 4;
w przeciwnym wypadku
3.1. Zmiennej j przypisz wartość jeden: j:=1;
3.2. Jesli j jest większe od m,

przejdz do nowego wiersza;

zwiększ licznik i o jeden (i:= i+1)

wróć do kroku 3;

w przeciwnym wypadku 

wprowadź ('*');

zwiększ licznik j o jeden(j := j+1)

wróć do kroku 3.2;

4. Zakończ algorytm. 

2. Schemat blokowy

Schemat blokowy algorytmu z pętlą zagnieżdżoną

3. Listing programu

#include <iostream> using namespace std; int main () { int i,j,m,n; cout << "Podaj wartosc m: "; cin >> m; cout << "Podaj wartosc n: "; cin >> n;

for (i=0; i<n; i++) { for(j=0; j<m; j++) cout << "*"; cout << endl; } return 0; }

Algorytm iteracyjny iloczynu n liczb

Iteracja - polega na wielokrotnym powtarzaniu tej samej operacji (ciągu operacji).
Iterację implementujemy, stosując tzw. PĘTLĘ.

Specyfikacja zadania lub problemu - opis zadania, w którym wymienia się dane wejściowe oraz wyniki, związek między danymi a wynikami.

1. Specyfikacja


Zadanie: Oblicz iloczyn n liczb całkowitych.
Dane: n dowolnych liczb całkowitych, kolejno zapamiętywanych w zmiennej a.
Wynik: wartość iloczynu zatytułuj: iloczyn.
Lista kroków:
1.Rozpocznij algorytm.
2.Zmiennej iloczyn oraz zmiennej i przypisz wartość jeden: iloczyn:=1; i:=1.
3.Wprowadź liczbę całkowitą i zapamiętaj ją w zmiennej a.
4.Pomnóż iloczyn poprzez wprowadzoną liczbę a: iloczyn := iloczyn * a.
5.Jeżeli i nie równa się n, zwiększ licznik o jeden (i:= i+1) i wróć do kroku nr. 3.
6.Wprowadź wynik: iloczyn.
7.Zakończ algorytm.

2. Schemat blokowy

Schemat blokowy algorytmu iteracyjnego

3. Listing programu

#include <iostream>

using namespace std;

int main() {

int i, a, iloczyn, n;

cout << "Podaj ilosc liczb: \n";

cin >> n;

iloczyn=1;

for (i=0; i<n; i++)

{

cout << "Podaj liczbe nr : " << i+1 <<" ";

cin >> a; iloczyn*=a;

}

cout << iloczyn;

return 0;

}

Tworzenie stron WIX.com

https://kuba200028.wixsite.com/designer 

Sonda kosmiczna SOHO

1. Co to jest SOHO (ang. Solar and Heliospheric Observatory) ?

Projekt badawczy współtworzony przez Europejską Agencję Kosmiczną (ESA) oraz Narodową Agencję Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej (NASA). W ramach projektu, 2 grudnia 1995 roku, w stronę Słońca została wystrzelona rakieta Atlas IIAS, która wyniosła bezzałogową sondę kosmiczną na orbitę okołosłoneczną.

2. Do największych osiągnięć SOHO należą:

• rozwinięcie prognozowania pogody kosmicznej, pozwalającej na przewidzenie zakłóceń do trzech dni w przyszłość,
• szczegółowe badania i pomiary pod powierzchnią Słońca,
• zaobserwowanie ponad 3000 komet, dzięki czemu liczba znanych człowiekowi obiektów tego typu uległa zwielokrotnieniu. Dwutysięczna kometa SOHO-2000 została odkryta przez polskiego astronoma amatora Michała Kusiaka, który miał wówczas na swoim koncie już ponad 100 odkryć w ramach tego programu. Kometa SOHO-3000 została odkryta we wrześniu 2015 roku.
• monitorowanie energii promieniowania słonecznego i zmian w promieniowaniu ultrafioletowym gwiazdy, czynników ważnych dla klimatu Ziemi,

3. Lista komet odkrytych przez Polaków:

• C/1925 G1 (Orkisz) – odkryta przez Lucjana Orkisza
• C/1925 V1 (Wilk-Peltier) – odkryta przez Antoniego Wilka
• C/1929 Y1 (Wilk) – jw.
• C/1930 F1 (Wilk) – jw.
• P/1937 D1 (Wilk) – jw.
• C/1936 O1 (Kaho-Kozik-Lis) – współodkryta przez Władysława Lisa w Stacji Obserwacyjnej na Lubomirze
• C/1966 T1 (Rudnicki) – odkryta przez prof. Konrada Rudnickiego
• C/2004 R2 (ASAS) – odkryta przez dr Grzegorza Pojmańskiego
• C/2006 A1 (Pojmanski) – jw.
• P/2014 C1 (TOTAS) – odkryta przez Rafała Reszelewskiego
• C/2015 F2 (Polonia) – odkryta przez Marcina Gędka, Michała Kusiaka, Rafała Reszelewskiego i Michała Żołnowskiego
• P/2015 F5 (SWAN-Xingming) – współodkryta przez Szymona Liwo, na zdjęciach z aparatu SOHO-SWAN

4. Postać Michała Kusiaka:

Ur. w Żywcu, student astronomii (stan 2015) na WFAiIS Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Jako jeden z rzeszy miłośników astronomii, zaangażowanych w przeszukiwanie komet na zdjęciach dostarczanych przez koronografy misji SOHO i STEREO, odkrył ponad 150 komet, w tym dwutysięczną kometę odnalezioną na zdjęciach sondy SOHO. Od 2012 roku do chwili obecnej współprowadzi wraz z Michałem Żołnowskim, Marcinem Gędkiem i Rafałem Reszelewskim projekt poszukiwań małych ciał Układu Słonecznego z wykorzystaniem zdalnie sterowanego obserwatorium astronomicznego Polonia na pustyni Atakama w Chile. Realizując podobne poszukiwania z Żołnowskim w zdalnym obserwatorium Rantiga zlokalizowanym na pograniczu Toskanii we Włoszech jest współodkrywcą prawdopodobnie kilkuset nowych planetoid. Współodkrywca komety długookresowej C/2015 F2 (Polonia). W 2014 roku Międzynarodowa Unia Astronomiczna na wniosek Rafaela Ferrando i Rafała Reszelewskiego nazwała współodkrytą przez nich planetoidę (376574) Michalkusiak.

Fotografia cyfrowa

1.Porównanie fotografii analogowej z cyfrową

Fotografia tradycyjna: Droższa w wywoływaniu,brak poglądu zdjęcia po jego zrobieniu za czym idzie większe przemyślenie zdjęcia i większa świadomość fotografa.Aby robic zdjęcia trzeba kupić klisze na ilość zdjęć jaką chcemy,nie wiemy jak zdjęcie wyjdzie do końca bo niepokazuje nam si ę np.,że słabe światło,na baterie.

Fotografia cyfrowa: Nowoczesna,szybki podgląd zdjęć , możliwość ustawiania opcji,ręcznie,możliwość szybkiego automatycznego ustawienia opcji,aby móc robić dużo zdjęć,wystarczy kupić kartę pamięci,ładuje się przez prąd.

2.Budowa aparatu cyfrowego

3. Typy aparatów cyfrowych

a) Aparat kompaktowy, potocznie kompakt (ang. compact camera) – typ popularnego aparatu fotograficznego o niewielkich rozmiarach, zwartej budowie i uproszczonej obsłudze. Jest on najczęściej wyposażony w niewymienny obiektyw stałoogniskowy lub zmiennoogniskowy.

b)Aparaty typu bridge camera (potocznie hybrydy lub DSLR-like) - szeroka grupa aparatów, których wspólną cechą jest brak optycznego układu celowniczego występującego w lustrzankach oraz brak cech konstrukcyjnych i użytkowych pozwalających jednoznacznie zaliczyć je do kompaktów.

c) Zmiennoobiektywowe aparaty kompaktowe - aparaty wielkością przypominające zwykłe aparaty kompaktowe jednak posiadające matrycę o rozmiarze podobnym jak w lustrzankach.

d) Lustrzanki cyfrowe (ang. DSLR, Digital Single Lens Reflex) - których konstrukcja oparta jest na klasycznej lustrzance jednoobiektywowej gdzie błonę światłoczułą zastąpiła duża matryca, o rozmiarach porównywalnych z pojedynczą klatką filmu małoobrazkowego 24 × 36 mm.

Fotografia analogowa

1.Definicja fotografii.

Fotografia tradycyjna – fotografia, w której nośnikiem obrazu są chemiczne materiały światłoczułe (filmy, błony, płyty, klisze, papiery itp.). W fotografii tradycyjnej dominuje fotografia srebrowa, czyli fotografia oparta na światłoczułych halogenkach srebra. Do fotografii tradycyjnej zaliczają się też szlachetne techniki fotograficzne wykorzystujące światłoczułe właściwości chromianów.
2. Pierwowzór aparatu - Camera Obscura

Camera obscura (łac. ciemna komnata) – prosty przyrząd optyczny pozwalający uzyskać rzeczywisty obraz. Pierwowzór aparatu fotograficznego
3.Budowa analogowego aparatu fotograficznego

4. Materiały światłoczułe

Przykład negatywu

*Negatyw (klisza) – odwrotność pozytywu, czyli oryginału. Popularna nazwa błony fotograficznej negatywowej.

Negatyw i pozytyw

*Pozytyw (papier foto,slajd) – odwrotność negatywu. W filmie, pozytywowa kopia pokazowa filmu na błonie fotograficznej do wyświetlania w kinie. W fotografii, pozytyw jest obrazem fotograficznym odwzorowującym prawidłowo (zgodnie z rzeczywistością) obraz istniejący w naturze, a mówiąc dokładniej: odzwierciedla wprost proporcjonalnie różnice pomiędzy jasnością i barwą poszczególnych miejsc w fotografowanym obrazie.